Niet zichtbaar, wel belangrijk

Column in OTAR (mei 2019)

Afbeelding Niet zichtbaar, wel belangrijk

Als je een ommetje maakt door de buurt sta je er zelden bij stil maar onder onze stoepen en straten ligt een spaghetti aan kabels, leidingen, pijpen en buizen. 1,7 miljoen kilometer in totaal. En daar blijft het niet bij. De komende jaren moeten veel netwerken flink worden uitgebreid. Riolen moeten worden verbreed om de extra regenval, gevolg van het veranderende klimaat, op te kunnen vangen. Elektriciteitskabels moeten worden verzwaard om de overgang naar all-electric huishoudens mogelijk te maken. En wat te denken van de aanleg van een nieuw 5G-netwerk. Hiervoor alleen is 160.000 kilometer extra glasvezelkabel nodig. Onmisbaar voor nieuwe ontwikkelingen zoals bijvoorbeeld zelfrijdende auto’s.

De vraag die moeten stellen is hoe we deze enorme opgaaf met zo min mogelijk overlast uit kunnen voeren. Want dat hier nog veel winst te halen is, is wel duidelijk. In 6 procent van de graafklussen ontstaat schade en het aantal stijgt nog steeds.

De kosten van graafschade bedroeg vorig jaar EURO 34,5 miljoen! Dan heb ik het nog niet over de economische gevolgschade die kan ontstaan. Denk aan de omleiding en dus de vertragingen die het gevolg zijn van een opgebroken weg, bedrijfsprocessen die stilvallen als een telecomkabel kapot gaat of het verlies aan aanloop en omzet voor een winkelier als zijn klanten een andere route nemen omdat de stoep open ligt.

Graafschade kost niet alleen geld en ergernis maar is letterlijk levensgevaarlijk. De risico’s die ontstaan voor de mensen met de schep in de hand of op de graafmachine zijn enorm. Er is weinig verbeeldingskracht nodig om je de gevaren in te denken die mensen lopen bij een stuk getrokken gasleiding of een hoogspanningskabel die wordt geraakt.

Het is dus niet voor niets dat de grondroerders zich hebben gecommitteerd om het aantal vermijdbare graafschades terug te brengen tot nul.

Ik ben ervan overtuigd dat dit doel binnen handbereik is. Het is met reden dat we in de sector spreken over vermijdbare schades. Maar als keten moeten we dit samen oppakken. Opdrachtgevers, netwerkbeheerders en grondroerders dragen immers samen de verantwoordelijkheid om de schade tot een minimum te beperken. Heb al vroeg in het bouwproces aandacht voor de ondergrond. Veel vroeger dan nu vaak het geval is. Deze aandacht begint op de tekentafel en eindigt pas op het moment dat de sleuf weer wordt dichtgegooid. Dat is een stuk veiliger en scheelt geld en chagrijn.